Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

Ο ΠΑΟΚτσής του παρόντος και του μέλλοντος


Έφτασε η ώρα να μιλήσουμε για δύσκολα πράγματα! Έφτασε η ώρα οι κριτές να γίνουν κρινόμενοι και να ξεκινήσουν πρώτα την αυτοκάθαρση πριν απαιτήσουν το ο,τιδήποτε. Έχω σκοπό να μιλήσω σε αυτιά που δεν φοβούνται να ακούσουν αλήθειες και σε μυαλά που έχουν όρεξη να ανοίξουν και να σκεφτούν. Δεν περίμενα ποτέ να τα γράψω δημόσια γιατί είναι δύσκολα μονοπάτια αυτά και εύκολα παρεξηγούνται. Ξέρω ότι κάνοντας κριτική προκαλείς περισσότερη αντίδραση και λιγότερη σκέψη. Αλλά αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες με πείθει πως ήρθε η ώρα να κοιταχτούμε ως λαός του ΠΑΟΚ στον καθρέφτη και να δούμε επιτέλους τον αληθινό εαυτό μας. Να κρίνουμε πριν απ' όλους τους εαυτούς μας και μετά ας κριτικάρουμε τη διοίκηση όσο θέλουμε. Άλλωστε είμαι ο πιο θερμός υπέρμαχος της κριτικής σε κάθε διοίκηση επειδή οι ομάδες είναι οι λαοί τους, πολύ περισσότερο ο ΠΑΟΚ, που είναι λαϊκό κίνημα, παρά ομάδα.

Να μη νομίζει αφελώς κανείς ότι θα κάνω τον υπερασπιστή της διοίκησης και θα βάλω απέναντι το λαό. Όχι μάγκες! Αυτά είναι τα εύκολα και τα χιλιοειπωμένα. Η διοίκηση θα μείνει έξω από το ζουμί της κουβέντας και θα χρησιμοποιείται μόνο ως σημείο αναφοράς των πράξεών μας. Θα μιλήσω ως λαός του ΠΑΟΚ για μένα, τον Χ οπαδό κάνοντας ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ! Απαραίτητη προϋπόθεση πριν από την κριτική, τι λέτε; Ας γίνω λοιπόν δυσάρεστος γιατί η αλήθεια πονάει, αλλά γιατρεύει. Ενώ το παραμύθιασμα ανακουφίζει μεν, αλλά η πληγή εσωτερικά δεν σταματάει να προχωρά και να σαπίζει το σώμα.

Πριν από τρεις μήνες διάβασα εδώ μέσα μία εμπνευσμένη πραγματικά άποψη, που δόθηκε με ένα καταπληκτικό λογοπαίγνιο, όπως κάνουν οι Άγγλοι. Αυτό το πολύ εύστοχο σκεπτικό περί των διοικητικών τότε εξελίξεων στον ΠΑΟΚ, που συνέδεε την Revolution (επανάσταση) που έφερε ο Ζαγοράκης στον ΠΑΟΚ με την Evolution (εξελίξη) στην οποία μπαίνει όλος ο οργανισμός του ΠΑΟΚ για να επιβιώσει (πρέπει να) είναι η αφετηρία όλων των κρίσεων του κάθε ΠΑΟΚτσή για την ομάδα. Γιατί είναι η απόλυτη εξήγηση αυτών που συμβαίνουν.

Έχει αξία να δούμε τα πράγματα τώρα που "καίνε" για να τα καταλάβουμε. Τώρα που προέκυψαν ζητήματα δύσκολα να τα χειριστεί ο ΠΑΟΚτσής όπως ο δανεισμός του Μουν, ο παραγκωνισμός του Γκαρσία, ο αποκλεισμός από το Europa League, ο λάθος σχεδιασμός της ομάδας και το ξεκατίνιασμα των αποδυτηρίων. Στα δύσκολα αξίζει να μη χάνεις τον προσανατολισμό σου. Αν είναι να μιλάμε στα καλά και με αχαχαχουχα ας μη μιλάμε καθόλου. Τώρα έχει αξία να δεις το δρόμο που ανοίγεται μπροστά σου και σε οδηγεί στην έξοδο από το τούνελ. Αν μπορείς να το κάνεις θα ηρεμήσεις και θα ακολουθήσεις το φως. Αν δεν μπορείς απλά θα φτάσεις ούτως ή άλλως εκεί χωρίς όμως να το καταλάβεις και έχοντας χάσει το μυαλό σου στη διαδρομή άδικα. Γιατί ο ΠΑΟΚ θα φτάσει στον προορισμό του και θα είσαι κι εσύ ο οπαδός συνοδοιπόρος. Είτε γκρινιάζοντας, είτε πανηγυρίζοντας. Και θα φτάσεις στον προορισμό σου είτε το καταλάβεις, είτε όχι.

Γιατί όσο κι αν ισχύουν τα παραπάνω στενάχωρα η αλήθεια είναι μία και αδιαπραγμάτευτη, ακόμη και για όσους αυτή τη στιγμή γκρινιάζουν κι έχουν τρελαθεί. Ο ΠΑΟΚ βρίσκεται σε συνεχή πρόοδο. Ο ΠΑΟΚ ανθεί! Σε διοικητικό, οικονομικό (με την αίρεση να γίνει κάτι με τα παγωμένα χρέη), αγωνιστικό, οπαδικό, συνδεσμιακό επίπεδο. Αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Αυτό είναι το φως στο τούνελ που πρέπει να μας οδηγεί και όσο και να σκοντάφτουμε στα σκοτάδια να μην παίρνουμε τα μάτια μας από αυτό. Το φως υπάρχει και οδηγεί στην έξοδο. Αν το κοιτάς συνέχεια θα φτάσεις πιο γρήγορα. Αν πάρεις τα μάτια σου θα σκοντάφτεις δεξιά κι αριστερά και θα αργήσεις.

Διοικητικά έχουμε μία διοίκηση που σε 3 χρόνια έκανε έργο που δεν έκαναν δικές μας ή ακόμη και των αντιπάλων διοικήσεις σε δεκαετίες και μάλιστα το έκανε χωρίς πλεόνασμα χρήματος, αλλά από το λίγο υστέρημα του κόσμου. Οργάνωση γραφείων, οργάνωση ομάδας, υποδομές, προπονητικό κέντρο κτλ
Οικονομικά από το να μη μπορούμε να βγάλουμε πιστοποιητικό συμμετοχής στο πρωτάθλημα, να αποκλειόμαστε από την Ευρώπη και να χρωστάμε παντού είμαστε μία υγιής και απολύτως φερέγγυα εταιρεία στην αγορά, που προσελκύει χορηγούς.
Αγωνιστικά έχουμε μία ομαδάρα, με παιχταράδες. Με τα κουσούρια της βεβαίως. Αλλά δεν παύει να είναι μία πολύ καλή ομάδα που γίνεται όλο και καλύτερη κάθε χρόνο. Επίσης έχουμε πλάνο που το ακολουθάμε και δεν πάμε στα κουτουρού.
Οπαδικά είναι μία από τις ελάχιστες περιόδους της ιστορίας μας που υπάρχει τόση ενότητα. Βεβαίως και υπάρχουν κοντρίτσες και διαφωνίες. Αλλά όταν αυτά υπάρχουν σε οικογένειες είναι αστείο να συζητιούνται για χιλιάδες οπαδών. Σημασία έχει πως οι οπαδοί του ΠΑΟΚ είναι μια γροθιά και γι' αυτό κανείς δεν μπορεί να πειράξει τον ΠΑΟΚ.
Συνδεσμιακά κι αν υπάρχει άνθηση. Σε κάθε μέρος της χώρας αλλά και του εξωτερικού σύνδεσμοι επαναλειτουργούν, άλλοι ανοίγουν για πρώτη φορά, στους υπάρχοντες συνδέσμους τα μέλη πολλαπλασιάζονται σε σχέση π.χ. με μια 5ετία πριν, σε ιστορικούς συνδέσμους έγιναν αλλαγές που κατά γενική ομολογία ήταν εντυπωσιακές και αύξησαν το κύρος τους κτλ

Πλήρης άνθηση λοιπόν. Άρα γιατί ενώ θα έπρεπε να είμαστε στο ζενίθ της ψυχολογίας μας αυτή τη στιγμή είμαστε στο ναδίρ; Ψυχάκηδες είμαστε ή ο ΠΑΟΚ είναι τόσο ροκ ομάδα που δεν μπορεί να βρει ησυχία ποτέ; Μήπως ο λαός του που συντηρεί με προσωπικές θυσίες κάθε είδους την ομάδα είναι αχάριστος και εκ φύσεως μέσα στη μίρλα; Μήπως όπως μας κατηγορούνε κάποιοι ο ΠΑΟΚτσής ενδόμυχα γουστάρει την αποτυχία για να το παίζει επαναστάτης;

Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει. Τίποτα απολύτως απ' όλα αυτά τα γραφικά που με ευκολία ακούγονται από τον κάθε πικραμένο. Ο ΠΑΟΚ απλά αλλάζει τρομακτικά. Εξελίσσεται και όπως κάθε αλλαγή με τις ζυμώσεις της έτσι κι αυτή προκαλεί κλυδωνισμούς. Για να είμαι πιο ακριβής κιόλας θα πω πως πρώτα απ' όλους αλλάζει ο ΠΑΟΚτσής και φυσιολογικά ακολουθεί η ομάδα αυτή την εξέλιξη. Απλά αυτό συμβαίνει και γι' αυτό δεν είναι να τρελαίνεστε. Το μόνο ζήτημα είναι να μην διακοπεί αυτή η εξέλιξη με τη φυγή του Ζαγοράκη και τότε επανέλθουμε στις σπηλιές μας. Μόνο τότε δεν θα ισχύουν τα παρακάτω. Τι ζούμε λοιπόν στον ΠΑΟΚ;

Επανέρχομαι λοιπόν στην εμπνευσμένη θεωρία της εξέλιξης του ΠΑΟΚ, που αλλάζει ή ορθότερα μεταλλάσσεται για να επιβιώσει στο περιβάλλον του, έτσι όμως όπως τον θέλουν οι οπαδοί του κι όχι απλά σαν κομπάρσος. Πριν συνεχίσω να ξεκαθαρίσω πως δεν συμφωνώ με το νόημα του κειμένου (θυμίζω με την αφορμή της πρόσληψης Γκαγκάτση) πως ο ΠΑΟΚ τείνει να γίνει μέρος του συστήματος για να επιβιώσει και να απαιτεί το σεβασμό μέσω της πολιτικής. Δεν πιστεύω ότι θα αλλάξουμε ποτέ τόσο, γιατί το ποιος είναι ο ΠΑΟΚ το ορίζει το μέσα μας και αυτό δεν πρόκειται να γίνει.

Συμφωνώ όμως με την κεντρική ιδέα την οποία ασπάζομαι κατά γράμμα. Αντιγράφω την τελική ερώτηση-προβληματισμό "Στόχος τελικά της Revolution ήταν να καταλάβουμε ότι είμαστε είδος προς εξαφάνιση, είδος γενετικά αδύναμο και πως η μετάλλαξή μας μέσω της εξέλιξης μας είναι μονόδρομος;". Φυσικά ναι αδέρφια είναι η απάντηση! Όσο κι αν πονάει αυτή είναι η απάντηση στα προβλήματά μας.

Ο ΠΑΟΚτσής του 80 κυριάρχησε στο περιβάλλον του και έκανε οπαδούς από τον εαυτό του. Στις αρχές της δεκαετίας του 80 ενώ ακόμη η αύρα της καλύτερης ομάδας όλων των εποχών στη χώρα ακόμη ήταν ζωντανή και έβρισκε και διαδόχους στο χορτάρι, το εκρηκτικό μείγμα αέρινη ομάδα-πύρινος κόσμος έφτασε τον ΠΑΟΚ στο μεγαλείο. Στη συνέχεια όμως το αγωνιστικό έφθινε, ενώ ο λαός μεγάλωνε και έφτασε να υποκαταστήσει την ίδια την ομάδα. Έφτασε στο παράδοξο που γνωρίζουμε όλοι, να κάνει οπαδούς ο κόσμος κι όχι η ομάδα. Αυτό όμως δεν ήταν ο ορθός δρόμος. Ήταν παρά φύσιν και αργά ή γρήγορα αυτό το μοντέλο θα οδηγούσε στην καταστροφή.

Αυτό συνέβη με τη ΠΣΖ που ο κόσμος πήρε την κατάσταση στα χέρια του, αλλά η ιστορία απέδειξε πως έκανε λάθος κίνηση. Στη συνέχεια αφού με τόσο εμφατικό τρόπο ο κόσμος έδειξε ότι στον ΠΑΟΚ έχουμε λαϊκή δημοκρατία προσέγγισε τα κοράκια της πολιτικής. Συνεχίζοντας αυτοί την από αιώνες πετυχημένη πολιτική με τα συνδικάτα "πιάνω εργοτοπατέρες-ελέγχω μάζες" έκανε το ίδιο με τους συνδέσμους οδηγώντας σε πλήρη απαξίωση την έννοια συνδεσμίτης του ΠΑΟΚ από την πλατιά μάζα των οπαδών. Η απομάκρυνση του λαού από τους συνδέσμους ήταν βούτυρο στο ψωμί των απατεώνων που βρήκαν ανοιχτό πεδίο να κατασπαράξουν την ομάδα ανενόχλητοι.

Το υπέροχο με τους συνδέσμους του ΠΑΟΚ κι όχι μόνο, γιατί μεγάλο μέρος και των ανοργάνωτων οπαδών δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για τη λευτεριά και συμμετείχε στις κινητοποιήσεις, είναι πως άντεξαν σε όλα αυτά. Επαναστάτησαν έστω και αποδυναμωμένοι και κατάφεραν μετά από πολύ κόπο να διώξουν τους κλέφτες και να βάλουν έναν αντιπρόσωπο του λαού στο τιμόνι του ΠΑΟΚ: τον Θοδωρή Ζαγοράκη.

Κι εκεί που θα έλεγες ότι όλα τελείωσαν καλά κι ωραία αντιλαμβάνεσαι πως μόνο έτσι δεν είναι. Ο ΠΑΟΚτσής κατάλαβε πως τα τελευταία 15 χρόνια είχε απορροφηθεί στις ψυχοφθόρες επαναστάσεις και είχε χάσει την ταυτότητά του. Έχοντας ως πρότυπο που το κρατούσε ως φυλαχτό το τελευταίο παράδειγμα οπαδού ΠΑΟΚτσή, τη χρυσή γενιά του Μανάβη, προσπαθούσε να ακολουθήσει αυτό το πρότυπο. Χαμένος στους αγώνες του δεν κατάλαβε πως ουσιαστικά ήταν πλέον ξεπερασμένος από την εποχή του. Ο ελεύθερος ΠΑΟΚτσής του 2007 ήταν ένας οπαδός των 80's που έπεσε σε κώμα και ξύπνησε στο 21ο αιώνα καταλαβαίνοντας πως ήταν παράταιρος με το νέο περιβάλλον του και έμοιαζε με καρικατούρα άλλης εποχής.

Στα πρώτα 2 χρόνια ο αυτόματος πιλότος της αγάπης οδηγούσε τον οπαδό του ΠΑΟΚ και τον προσάρμοζε στη σύγχρονη εποχή. Ένα ωραίο μείγμα του παλιού πάθους και της ανόθευτης αγάπης με τη νέα σκληρή πραγματικότητα των εκατομμυρίων ευρώ του μοντέρνου ποδοσφαίρου έπλασε το αρχικό στάδιο του σύγχρονου ΠΑΟΚτσή. Ο ΠΑΟΚτσής έμαθε να πληρώνει την ομάδα του σε αντίθεση με τους παλιότερους, έμαθε να προστατεύει την ομάδα του καταπνίγοντας τα θέλω του και τα γούστα του σε αντίθεση με τους παλιούς και έμαθε να κάνει υπομονή και να μη μιλάει πολύ η πλειοψηφία σε αντίθεση με τότε (απλά δεν υπήρχαν ραδιόφωνα και τα άκουγες μόνο στο γήπεδο και στα καφενεία). Έχω ζήσει γιούχα στο 5ο λεπτό σε αποτυχημένο κοντρόλ, έχω ζήσει γιούχα για νίκη με χαμηλό σκορ κι έχω ζήσει λαϊκά δικαστήρια στη πρώτη ήττα μετά από 10 αήττητους αγώνες, οπότε ξέρω τι λέω. Το νέο μοντέλο ΠΑΟΚτσή λοιπόν στα δύο πρώτα χρόνια έβγαλε όλα τα θετικά του και αυτό ήταν λογικό, γιατί έγινε και ως ένα βαθμό από φόβο για να μη χάσει την πολυπόθητη ελευθερία ξανά, αλλά και από χαρά που επιτέλους τα κατάφερε.

Ούτε αυτό όμως ήταν το οριστικό αποτέλεσμα των ζυμώσεων του νέου ΠΑΟΚτσή. Σε αυτά τα δύο χρόνια γινόταν πολλά αφύσικα που χτυπούσαν πολύ παράξενα στο DNA του οπαδού. Ο ΠΑΟΚτσής έκανε τουμπεκί σε πολλά που δεν ήταν στη φύση του. Σε αγωνιστικές ξεφτίλες, στο βαρετό ποδόσφαιρο, σε σφαγές χωρίς αντίδραση, σε κόψιμο εκδρομών, σε δανεικούς παίχτες και τελευταία στη πρόσληψη ενός εκφραστή της βρωμιάς και του παρασκηνίου. Ξέρετε γιατί έκανε τουμπεκί; Όχι μόνο από φόβο μη φύγει ο Ζαγοράκης, αλλά και από την ελπίδα της επιτυχίας που του υποσχέθηκαν για τον τρίτο χρόνο!

Φτάνοντας λοιπόν ο τρίτος χρόνος ο ΠΑΟΚτσής θεώρησε πως ήρθε η ώρα να πάψει να καταπίνει όλα τα παραπάνω και απαίτησε επιτυχίες. Γι' αυτό από τα play off ακόμη άρχισε να μιλάει και να γκρινιάζει. Γιατί θεώρησε πως δεν χρειαζόταν να καταπιεί άλλο. Έφτασε η ώρα να ζητήσει αποτελέσματα της υπομονής. Δεν το κάνει από αχαριστία, αλλά γιατί έσκασε τόσο καιρό και δεν αντέχει.

Το DNA του ΠΑΟΚτσή από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης αυτής της ιδέας ήταν διαποτισμένο με την επιτυχία. Δείτε όλη την ιστορία μας. Από την ίδρυση έως σήμερα ο ΠΑΟΚτσής επιζητά με πάθος την επιτυχία. Το ότι δεν τα καταφέρνει δεν λέει τίποτα. Ίσα ίσα η αντίδραση στην αποτυχία είναι η απόδειξη αυτού του καλού σαρακιού στις ψυχές μας.

Ο νέος ΠΑΟΚτσής λοιπόν καθώς εξελίσσεται έβγαλε στην επιφάνεια ένα από τα κυριότερα συστατικά του χαρακτήρα του. Αυτό όμως είναι εντελώς αντίθετο από την υπομονή, το τουμπεκί και τα στραβά μάτια. Τι πρέπει λοιπόν να κάνει τώρα; Να βρει τη χρυσή τομή. Και θα τη βρει να είστε σίγουροι. Οι κόντρες των τελευταίων ημερών είναι οι ζυμώσεις που οδηγούν εκεί. Αρκεί η διοίκηση να αντέξει ψυχικά αυτές τις ζυμώσεις.

Ο ΠΑΟΚτσής των 80's δεν είχε μόνο τα χιλιοειπωμένα καλά. Είχε και πολλά στραβά. Σε αυτή την οπαδική εξέλιξη που συμβαίνει στις μέρες μας καλό θα ήταν να πολεμήσουμε όλοι μαζί να αποτινάξουμε εκείνα τα στραβά. Το "ΠΑΟΚ πάνω απ' όλα" είναι ένα μότο που πολύ έξυπνα χρησιμοποιήθηκε από την διοίκησή μας από την αρχή. Άλλωστε ως ΠΑΟΚτσήδες ξέρουν όσο κανείς τα κουσούρια μας. Ο παλιός ΠΑΟΚτσής λοιπόν ήταν προς το τέλος εκείνης της εποχής ΠΑΟΚτσής της λεζάντας. Δεκάδες επώνυμοι ΠΑΟΚτσήδες γεννήθηκαν εκείνα τα χρόνια. Αυτό πρέπει να εκλείψει οριστικά. Ο ΠΑΟΚτσής εκείνος ήταν επίσης εγωιστής. Δεν είχε σε τίποτα να τινάξει ένα παιχνίδι ή μια χρονιά για τη μαγκιά του. Αυτό κι αν πρέπει να εκλείψει στις γαμημένες εποχές του modern football που ζούμε. Αλλιώς θα είμαστε γραφικοί επαναστάτες.

Αυτά συμβαίνουν λοιπόν τώρα στο οπαδικό μας κίνημα. Πάνω στις ζυμώσεις τις εξέλιξης μερικά γονίδια θα μείνουν και άλλα θα εξαφανιστούν από τον ΠΑΟΚτσή του μέλλοντος. Ο καθένας πιέζει για να επικρατήσουν αυτά που θεωρεί κυριότερα. Στο τέλος θα επικρατήσει των πολλών, να είστε σίγουροι. Αλλά να μη ξεχνάτε πως όταν μαλώνεται με έναν αδερφό σας το κάνετε γι' αυτό το λόγο και μόνο. Για να μπολιάσετε το δικό σας γονίδιο στον ΠΑΟΚ του μέλλοντος. Δεν είναι και λόγος να πλακωθείτε.

Όσο για την ομάδα είναι ολοφάνερο ότι κι αυτή περιμένει να δει ποιο γονίδιο οπαδού θα επικρατήσει για να πορευτεί ανάλογα. Μέχρι πέρυσι ήταν εύκολο να διαχειριστούν τη μεταβατική περίοδο, παίχτες και προπονητής. Στην αρχή της περιόδου πρωταθλητισμού όμως μείνανε όλοι αμήχανοι, γιατί δεν ξέρουν πως να τη διαχειριστούν στη συγκεκριμένη ομάδα. Προσπάθησαν να περάσουν το ότι δεν είμαστε έτοιμοι κτλ για να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους, αλλά η εκκωφαντική περιφρόνηση της Τούμπας στο ημίχρονο του προχθεσινού αγώνα δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το τι επικράτησε. Ο ΠΑΟΚτσής έχει τον πρωταθλητισμό στο αίμα του και πλέον τον μπόλιασε στο εξελιγμένο του εαυτό. Η ομάδα δεν πρόκειται να τολμήσει να μη ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι.


Επειδή γενικά δεν μου αρέσουν οι κουβέντες που δεν καταλήγουν πουθενά και είναι μόνο αοριστολογίες θα πω και τα συμπεράσματα από όλο αυτό το σκεπτικό, για το πως πρέπει να προχωρήσει η ομάδα στο άμεσο μέλλον.

Η διοίκηση θα πρέπει σε αυτόν τον κυκεώνα εξελίξεων να σταθεί σοβαρά και υπεύθυνα και να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Ο ΠΑΟΚτσής δεν είναι αχάριστος. Απλά έγινε λίγο ανυπόμονος από τη χρόνια απαξίωση και το έβγαλε προς τα έξω. Αυτό δεν σημαίνει ότι του σώθηκε η υπομονή. Το εξελιγμένο είδος του νέου ΠΑΟΚτσή πάνω απ' όλα θέλει αλήθειες. Αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό του γιατί έφαγε πολύ πρόλογο για δεκαετίες. Αντί λοιπόν να αγχώνεστε για το ότι βάλατε νωρίς το στόχο του πρωταθλητισμού στα 3 χρόνια και βλέπετε με τις τεράστιες γνώσεις σας πως δεν μας βγαίνει, να πείτε άμεσα την αλήθεια και να ζητήσετε πίστωση χρόνου για αυτόν και γι' αυτόν το λόγο. Και θα δείτε πώς θα εξαφανιστεί η γκρίνια και η πίεση. Ο κόσμος δεν είναι βλάκας ούτε αχάριστος. Αλλά να μη σταματήσετε παράλληλα να προσπαθείτε να φτάσετε στην κορυφή ούτε στιγμή.

Ο λαός πρέπει να κάτσει να σκεφτεί σοβαρά το αδιαμφισβήτητο γεγονός της συνεχούς ανόδου μας και σε όλη αυτή τη προσπάθεια της ομάδας να μπει μπροστάρης, αφού ο ίδιος ορίσει το DNA του ΠΑΟΚτσή του μέλλοντος. Να επιλέξει τώρα που γίνονται οι ζυμώσεις τον ΠΑΟΚ που ονειρεύεται να αφήσει στα παιδιά του και να καταθέσει με καλή καρδιά προς τον αδερφό του ΠΑΟΚτσή την άποψή του. Να μη ξεχνά όμως πως η πλειοψηφία θα ορίσει το νέο ΠΑΟΚτσή και πως αν δεν κάνει σκόντο στις αντιλήψεις του ο ίδιος ο ΠΑΟΚ θα τον αποβάλλει από τον οργανισμό του.

Ο ΠΑΟΚτσής των προγόνων μας θα πρέπει να στέκεται πάντα φάρος φωτεινός για τη γενιά μας και για τις επόμενες. Αυτοί που ίδρυσαν τον ΠΑΟΚ, αυτοί που έχτισαν την Τούμπα, αυτοί που κάνανε μύθο το λαό μας και γίνανε σημείο αναφοράς παγκοσμίως, αυτοί που μια ζωή θυσίασαν τα πάντα για τον ΠΑΟΚ ελευθερώνοντάς τον με προσωπικές θυσίες, αυτοί που στα δύσκολα χρόνια κράτησαν τη σημαία ψηλά θα είναι το παράδειγμά μας.
Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα είμαστε ίδιοι με αυτούς. Οι εποχές αλλάζουν και ο ΠΑΟΚτσής πρέπει να προχωρήσει μπροστά δημιουργώντας τη βελτιωμένη εκδοχή του. Με απόλυτο σεβασμό στα πρότυπα των προγόνων του αλλά και με ανοιχτό μυαλό και εξυπνάδα για τις απαιτήσεις του μέλλοντος. Να κρατήσουμε τα καλά και να πετάξουμε τα άσχημα.

Από την επιτυχημένη εξέλιξή μας θα εξαρτηθεί ή όχι το μέλλον του ΠΑΟΚ. Και όποιος κατάλαβε ότι μιλάω για συμβιβασμό με το πρότυπο του modern football δεν κατάλαβε τίποτα. Ο ΠΑΟΚ του μέλλοντος πιστός στις αρχές του και την ιδεολογία του θα τραβάει οπαδούς όπως το μέλι τις μέλισσες, σ' ένα περιβάλλον με προσκυνημένους οπαδούς και ομάδες. Απλά πρέπει να το κάνει έξυπνα και χωρίς βλαχομαγκιές. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Να μείνει ΠΑΟΚ μέσα όμως στο σύστημα που ορίζει το modern football. Στην απέξω μένουν οι γειτονιές και αυτοί που δεν μπορούν να πολεμήσουν το σύστημα και στέκονται απ' έξω ντεμέκ επαναστάτες.

Σε αυτή τη πορεία απαιτούνται και κινήσεις στρατηγικής. Το θέμα είναι να το καταλαβαίνουν οι οπαδοί και να πάψουν να ορύωνται καθοδηγούμενοι από αρτηριοσκληρωτικές απόψεις και υποτιθέμενες περηφάνιες. Πνίξτε λίγο το ρομαντισμό σας και γίνετε πιο κυνικοί. Μην έχετε κόμπλεξ στη προπαγάνδα των άλλων και εμπιστευτείτε περισσότερο. Τότε θα δείτε και τις τελευταίες κινήσεις με άλλο μάτι
Δεν σημαίνει πως είναι σωστές. Σημαίνει πως σας δίνουν την ευκαιρία στο πιάτο να διαμορφώσετε με την αντίθεσή σας τον περήφανο ΠΑΟΚτσή του μέλλοντος. Κάντε το χωρίς ακρότητες και χωρίς αφορισμούς. Γιατί αυτός ο ΠΑΟΚτσής εκτός από περήφανος (πρέπει να) είναι και μπεσαλής. Wink

PAOKCURE, 1/9/2009

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

IBAN делает ПАОК нашей огромной

Αρχειοθήκη ιστολογίου